Leegstand, verloedering en procedures: hoe lang nog in de burgemeestersbuurt?
| Sinds augustus 2022 staan in de Burgemeestersbuurt meerdere woningen leeg en dichtgetimmerd. Wie vandaag door de wijk loopt, ziet geen tijdelijk fenomeen, maar een structureel beeld van stilstand: dichtgespijkerde ramen, verwaarloosde tuinen, afval in de openbare ruimte en plekken waar de leefbaarheid zichtbaar onder druk staat. Beelden die ook via Google Earth eenvoudig terug te vinden zijn en die de tijdsduur van de situatie pijnlijk zichtbaar maken. Voor het buurtnetwerk Wittevrouwenveld is de kernvraag inmiddels niet meer óf er plannen zijn voor sloop en herontwikkeling, maar waarom de huidige situatie al zo lang mag voortbestaan? Procedures boven leefbaarheid In de communicatie vanuit Servatius en de gemeente wordt steeds gewezen op procedures, vergunningen, monumentale waarden en advies van de Welstandscommissie. Die procedures zijn op zichzelf begrijpelijk en noodzakelijk. Maar in de praktijk ontstaat daardoor een situatie waarin proces boven menselijkheid is komen te staan. De essentie van het probleem in de Burgemeestersbuurt is echter niet procedureel, maar sociaal en fysiek: een wijk die sinds 2022 zichtbaar achteruitgaat, waar (tijdelijke) bewoners dagelijks geconfronteerd worden met verval, verloedering, vervuiling, achterstallig onderhoud en overlast, De vraag die steeds pregnanter wordt: wanneer wordt “we moeten de procedure volgen” een dekmantel voor het niet handelen in het hier en nu?” Wat kan er wél, maar gebeurt niet? Wat het buurtnetwerk Wittevrouwenveld en bewonerskrachten het meest frustreert, is dat er wél degelijk interventies mogelijk zijn zonder dat daarvoor de volledige planologische procedures afgerond hoeven te zijn. Denk aan basale maatregelen die direct effect hebben op de leefbaarheid en veiligheid in de wijk: ● structureel opruimen van afval en zwerfvuil ● onderhoud van groen en tuinen rond leegstaande woningen ● aanpak van onveilige bestrating ● verminderen/oplossen van stankoverlast agv defecte of verstopte rioleringen ● actief beheer van leegstand en concrete aanpak van overlastsituaties Het gaat hier niet om grote investeringen of ingewikkelde planvorming, maar om regulier beheer en verantwoordelijkheid nemen. Wanneer deze basis niet op orde is, wordt elke discussie over toekomstige gebiedsontwikkeling en zogenaamde participatie ongeloofwaardig in de beleving van bewoners. Leefwereld versus systeemwereld De spanning in deze kwestie zit diep: de systeemwereld van regels, procedures en bestuurlijke afstemming tegenover de dagelijkse leefwereld van bewoners. In die leefwereld is geen ruimte voor procedurele verklaringen. Daar telt wat mensen zien, ruiken en ervaren. En juist daar wringt het… Want waar de ene kant spreekt over “voortgang in planvorming”, ervaart de andere kant een langdurige periode van stilstand, verloedering en achteruitgang. Het woord “schaamteloos” hoe scherp ook, komt voort uit die botsing. Niet als doel op zich, maar als uitdrukking van de kloof tussen bestuurlijke logica en dagelijkse realiteit in een gedeelte van het Wittevrouwenveld. Niet handelen is ook een keuze Een belangrijk inzicht dat steeds sterker naar voren komt, is dat niets doen niet neutraal is. Het is geen afwezigheid van beleid, maar een vorm van beleid op zichzelf. Door niet in te grijpen in de huidige situatie wordt feitelijk gekozen voor het laten voortbestaan van verloedering. Dat maakt de urgentie niet minder, maar juist groter.De tijd van wachten is voorbij. Het buurtnetwerk pleit niet tegen ontwikkeling, sloop of nieuwbouw. Integendeel. Maar ontwikkeling mag nooit een excuus zijn om de tussenliggende jaren te laten ontsporen. De situatie in de Burgemeestersbuurt vraagt om een tweesporenbeleid: ● voortgang in de planontwikkeling ● én directe actie op leefbaarheid en veiligheid Zonder dat tweede spoor verliest elk toekomstperspectief geloofwaardigheid. Conclusie De Burgemeestersbuurt is geen abstract projectgebied, maar een -nog- bestaande woonomgeving waar mensen dagelijks leven met de gevolgen van langdurige leegstand en achterstallig beheer, tijdelijke bewoning en verloedering van de openbare ruimte. Zolang woningen sinds 2022 leegstaan en dichtgespijkerd blijven zonder zichtbare verbetering in de directe leefomgeving, blijft één vraag overeind: hoe lang kan een stad als Maastricht dit nog verantwoorden tegenover haar eigen inwoners? Het antwoord daarop zal niet alleen in plannen en procedures liggen, maar vooral in de bereidheid om nu al verantwoordelijkheid te nemen voor de kwaliteit van het dagelijks leven in de wijk. Buurtnetwerk Wittevrouwenveld |
Geef een reactie