Op 25 december schrijft Joos Philippens een prikkelende politieke analyse over et opheffen van de spoorblokkade tussen Maastricht Oost en de rest van de stad.
Samenvattend komt het er op neer dat Maastricht moet stoppen met pleisters plakken!
Het spoor bij het station verdeelt Maastricht al decennialang in tweeën. Iedereen ziet dat dit een probleem is. Toch kiest het college van burgemeester en wethouders opnieuw voor een halve oplossing.
In plaats van het spoor echt aan te pakken, worden drie nieuwe fietsverbindingen aangelegd. Dat kost ongeveer 200 miljoen euro. Het klinkt als vooruitgang, maar het spoor blijft gewoon liggen. De barrière blijft bestaan. Over tien of twintig jaar voeren we deze discussie opnieuw.
De beste oplossing ligt al lang op tafel: breng het spoor onder de grond. Bovenop ontstaat ruimte voor groen, woningen en echte verbindingen tussen oost en west. Dat plan wordt weggezet als te duur, terwijl er serieuze ideeën zijn om het grotendeels te financieren via woningbouw en erfpacht. Dat vraagt lef en visie.
Natuurlijk is een spoortunnel complex. Het vergt samenwerking met het Rijk en ProRail en het vraagt tijd. Maar steden worden niet beter van snelle, makkelijke keuzes. Ze worden beter van visie en durf.
Maastricht hoeft nu geen overhaaste beslissing te nemen. Er is ruimte om te faseren van de woningbouw en om te wachten tot duidelijk is hoeveel woningen echt nodig zijn. Kiezen voor pleisters is geen realisme, maar kortetermijndenken.
De vraag is niet wat een spoortunnel kost. De vraag is wat het kost als we hem níét bouwen. Maastricht verdient een keuze voor de toekomst, niet voor het gemak van vandaag.
De gemeenteraad is in januari aan zet: instemmen met de snelle oplossing of de tijd nemen voor het ideaalbeeld met de tunnel? Toont de raad nu wel visie en lef?
De volledige politieke analyse van Joos Philippens is terug te vinden in dagblad de Limburger van 25 december
Geef een reactie