Het verhaal van Dave de Leeuw over de muurschildering ’t Witvruikesveendel
HET WITVRUIKESVEENDEL
Vanuit het project de ‘Groene (Z)walker’ ondersteund door Buurtnetwerk Wyckerpoort en Wittevrouwenveld kreeg ik de vraag of ik een ontwerp wilde maken voor een muurschildering in de gelijknamige wijk.
Ik kreeg de opdracht om de historie omtrent de oorsprong van de naam van de wijk, namelijk de ‘witte vrouw’ in een kunstzinnige vorm te gieten. De orde van de Witte Vrouwen en het bijbehorende klooster aan het Vrijthof wordt voor het eerst genoemd in een akte van 1253 waarin de verkoop van een veld nabij Wyck wordt geregeld.
In 1796, ruim 500 jaar later, wordt het Wittevrouwenklooster door Franse machthebbers opgeheven. Eigendommen worden geconfisqueerd en de landerijen verkocht. Na 1920 ontwikkelde het gebied zich verder door de bouw van arbeiderswoningen en ontstond de huidige wijk. Een lange geschiedenis dus maar daarvan is in de buurt nu maar weinig te zien. De voorgestelde schildering zet de deur naar dit verleden op een kier.
De muurschildering toont een hangend kleurrijk vaandel als een wandtapijt op de bakstenen muur aan de kopse kant van het gebouw. Geplaatst rechts van de ramen waar ruimte is en de balans van de architectuur is stand blijft. Een vaandel is een manier om te tonen waarmee je je identificeert maar ook een vorm die teruggrijpt naar het verleden.
De afbeelding op het vaandel bestaat uit figuratieve elementen gegoten in een ietwat gestileerde bijna abstracte vorm.
De vlag laat het verhaal van de Wittevrouwen zien, die vanuit de stad, over de brug, door de poort in de stadsmuur, naar velden gaan om deze te bewerken. Bovenaan in de hemel staat een grote ster die verwijst naar de ster op het wapen van Maastricht.
Daaronder pronkt de kerkelijke skyline rondom het Vrijthof met daarbij het klooster dat er nu niet meer is. Een Witte Vrouw vertrekt met haar hark over de oude brug. Daaronder zien we de stadsmuur met een poort (Wyckerpoort). Buiten deze poort op het onderste gedeelte van de schildering zien we de kleurrijke velden waarin een aantal Wittevrouwen het land aan het bewerken is. Er wordt gegraven, gezaaid, geharkt en geoogst, hoe dan ook hard gewerkt aan de toekomst.
De gelaagdheid en geborgenheid van de vestingstad en de landerijen heb ik een gestileerde, bijna abstracte vorm gegoten als een lapjesdeken. Het vaandel heb ik van boven tot onder allerlei texturen van textiel en breiwerk gegeven die de materialiteit ondersteunen en in combinatie met de vrolijke kleuren zorgen voor een warme en huiselijke sfeer.
Enerzijds heeft het de stoere look van een middeleeuwse vaandel en anderzijds straalt het de warmte van een kleurrijk wandkleed.
De muurschildering doet een handreiking naar de bewoners en bezoekers van de buurt om er even in te stappen en wellicht de velden even voor zich te zien. Het ‘Witvruikesveendel’ (Wittevrouwenvaandel) laat zien en voelen dat deze plek, Wittevrouwenveld, niet alleen de moderne wijk is die het nu is maar al in het verre verleden een bijzondere rol had voor de stad.
Dave de Leeuw, september 2025
Geef een reactie